A librarian discovers an infinite library containing every story ever lived, and learns that the answer lies in the asking.
There is a library that exists in no city, in no country, on no map that has ever been drawn. It is called the Infinite Library, and it contains every book that has ever been written, every book that could have been written, and every book that will never be written.
The library was discovered by a young librarian named Miriam who was looking for a book that did not exist. She had been searching for a manual on how to silence the voice inside her head that never stopped asking questions. The voice asked why the sky was blue, why people lied, why love faded, and why death was inevitable. No book in any normal library contained the answer.
One evening, while Miriam was closing the library where she worked, she found a door that had never been there before. It was behind a shelf of encyclopedias, painted the same color as the wall. She would have missed it if not for the thin line of golden light seeping from beneath it.
Miriam opened the door and stepped inside. What she saw took her breath away. The library stretched in every direction as far as her eyes could see. The shelves were made of dark wood, and they reached from the floor to a ceiling so high it disappeared into mist. The books on the shelves were not ordinary books. They glowed with different colors: blue, gold, green, red, and colors that Miriam had no names for.
She walked through the aisles, running her fingers along the spines of the books. Each book she touched whispered something to her. One book whispered the story of a king who traded his crown for a garden. Another whispered the tale of a woman who built a ship out of glass and sailed across the sky. A third whispered the secret of a language that could only be spoken at dawn.
Miriam pulled a book from the shelf and opened it. It was written in a script she did not recognize. But as she read the words, the script transformed into her own language. The book was about her. It told the story of her childhood, her education, her career, and her search for meaning. But it also told the story of her future: the choices she had not yet made, the roads she had not yet taken.
She closed the book quickly. The future was a heavy thing to hold in one's hands. She put the book back and continued walking.
Deep in the library, she found a room that was different from the rest. It had no shelves, no books, only a single chair in the center. On the chair sat an old man with white hair and eyes that burned like fire. He was reading a book, but when Miriam entered, he looked up and smiled.
"You have found the library," he said. "It took you longer than most."
"What is this place?" Miriam asked.
"It is the library of everything," the old man said. "Every thought that has ever been thought is recorded here. Every story that has ever been imagined exists on these shelves. But the most important books are not the ones that have been written. They are the ones that have been lived."
He pointed to a section of the library that Miriam had not noticed before. It was a vast circular space, and the books in it were not on shelves. They were floating in the air, spinning slowly, emitting a soft light.
"Those are the living books," the old man said. "Every person who has ever lived has a book in this section. Your book is there too. And it is still being written."
Miriam walked into the circular space. She could see the books floating around her, each one pulsing with life. She reached out and touched one. It was warm. She could feel the heartbeat of the person whose story it contained.
"What happens when a book is finished?" she asked.
"When a book is finished," the old man said, "it joins the collection of the eternal. It becomes part of the infinite. The story does not end. It simply becomes one story among millions, each one important, each one essential to the whole."
Miriam stood in the center of the infinite library, surrounded by the stories of every human who had ever lived. She finally understood. The voice in her head that never stopped asking questions was not a curse. It was the library calling to her, reminding her that the world was full of stories waiting to be heard.
She left the library that night, but she never forgot it. Every time she opened a book, every time she read a story, every time she listened to a stranger speak, she heard the whisper of the infinite library. And she knew that the answer to every question she had ever asked was not in a book. It was in the asking itself.
This piece is graded at CEFR level C2, it belongs to long story.
کتابخانه‌ای وجود دارد که در هیچ شهری، در هیچ کشوری، روی هیچ نقشه‌ای که تا حالا کشیده شده، وجود ندارد. به آن کتابخانه بی‌نهایت می‌گویند و شامل هر کتابی است که تا حالا نوشته شده، هر کتابی که می‌توانست نوشته شود و هر کتابی که هرگز نوشته نخواهد شد.
کتابخانه توسط کتابدار جوانی به نام مریم کشف شد که دنبال کتابی بود که وجود نداشت. داشت دنبال کتاب راهنما می‌گشت که چطور صدای درون سرش را خاموش کند که هیچوقت از پرسیدن سؤال دست نمی‌کشید. صدا می‌پرسید چرا آسمان آبی است، چرا مردم دروغ می‌گویند، چرا عشق کمرنگ می‌شود و چرا مرگ اجتناب‌ناپذیر است. هیچ کتابی در هیچ کتابخانه عادی‌ای پاسخ را نداشت.
یک شب، وقتی مریم داشت کتابخانه‌ای که درش کار می‌کرد را می‌بست، دری پیدا کرد که قبلاً آنجا نبود. پشت قفسه‌ای از دایرةالمعارف‌ها بود، به همان رنگ دیوار رنگ شده بود. اگر خط نازک نور طلایی که از زیرش بیرون می‌زد نبود، از دستش رد شده بود.
مریم در را باز کرد و داخل شد. چیزی که دید نفَسش را بند آورد. کتابخانه در هر جهت تا آنجا که چشم کار می‌کرد کشیده شده بود. قفسه‌ها از چوب تیره ساخته شده بودند و از کف تا سقفی که بالا در مه گم می‌شد، می‌رسیدند. کتاب‌های روی قفسه‌ها کتاب‌های معمولی نبودند. با رنگ‌های مختلف می‌درخشیدند: آبی، طلایی، سبز، قرمز و رنگ‌هایی که مریم اسمی برایشان نداشت.
در راهروها قدم زد و انگشتانش را روی صحافی کتاب‌ها کشید. هر کتابی که لمس کرد چیزی زمزمه کرد. یک کتاب داستان پادشاهی را زمزمه کرد که تاجش را با یک باغ عوض کرد. دیگری داستان زنی را گفت که کشتی‌ای از شیشه ساخت و از آسمان عبور کرد. سومی راز زبانی را فاش کرد که فقط سحرگاه می‌شد آن را صحبت کرد.
مریم کتابی از قفسه برداشت و باز کرد. به خطی نوشته شده بود که نمی‌شناخت. اما وقتی کلمات را خواند، خط به زبان خودش تبدیل شد. کتاب درباره خودش بود. داستان کودکی، تحصیلات، شغل و جستجوی معنایش را تعریف می‌کرد. اما داستان آینده‌اش را هم تعریف می‌کرد: انتخاب‌هایی که هنوز نکرده بود، راه‌هایی که هنوز نرفته بود.
سریع کتاب را بست. آینده چیز سنگینی بود که در دست‌ها نگه داشته شود. کتاب را سر جایش گذاشت و به راه افتاد.
عمیق در کتابخانه، اتاقی پیدا کرد که با بقیه فرق داشت. قفسه‌ای نداشت، کتابی نداشت، فقط یک صندلی در وسط بود. روی صندلی پیرمردی با موهای سفید و چشم‌هایی که مثل آتش می‌سوخت نشسته بود. داشت کتابی می‌خواند، اما وقتی مریم وارد شد، سرش را بالا کرد و لبخند زد.
"کتابخانه را پیدا کردی،" گفت. "برای بیشتر مردم زودتر اتفاق افتاد."
"این جا چیه؟" مریم پرسید.
"کتابخانه همه‌چیز است،" پیرمرد گفت. "هر فکری که تا حالا اندیشیده شده اینجا ثبت شده. هر داستانی که تا حالا تصور شده روی این قفسه‌ها وجود دارد. اما مهم‌ترین کتاب‌ها آن‌هایی نیستند که نوشته شده‌اند. آن‌هایی هستند که زیسته شده‌اند."
به بخشی از کتابخانه اشاره کرد که مریم قبلاً ندیده بود. فضای دایره‌ای وسیعی بود و کتاب‌هایش روی قفسه نبودند. در هوا معلق بودند، آرام می‌چرخیدند و نور ملایمی ساطع می‌کردند.
"آن‌ها کتاب‌های زنده هستند،" پیرمرد گفت. "هر شخصی که تا حالا زیسته، کتابی در این بخش دارد. کتاب تو هم آنجاست. و هنوز در حال نوشته شدن است."
مریم وارد فضای دایره‌ای شد. می‌توانست کتاب‌هایی را ببیند که دورش می‌چرخیدند، هر کدام با زندگی می‌تپیدند. دست دراز کرد و یکی را لمس کرد. گرم بود. می‌توانست ضربان قلب شخصی را حس کند که داستانش را داشت.
"وقتی کتابی تمام می‌شه چی می‌شه؟" پرسید.
"وقتی کتابی تمام می‌شه،" پیرمرد گفت، "به مجموعه ابدی می‌پیوندد. بخشی از بی‌نهایت می‌شود. داستان تمام نمی‌شود. فقط یک داستان در میان میلیون‌ها داستان می‌شود، هر کدام مهم، هر کدام ضروری برای کل."
مریم در مرکز کتابخانه بی‌نهایت ایستاد، احاطه شده با داستان‌های هر انسانی که تا حالا زیسته. بالاخره فهمید. صدای درون سرش که هیچوقت از پرسیدن سؤال دست نمی‌کشید نفرین نبود. صدای کتابخانه بود که صدایش می‌زد، یادآوری می‌کرد که دنیا پر از داستان‌هایی است که منتظر شنیده شدن هستند.
آن شب کتابخانه را ترک کرد، اما هرگز فراموشش نکرد. هر بار کتابی باز می‌کرد، هر بار داستانی می‌خواند، هر بار به غریبه‌ای گوش می‌داد، صدای زمزمه کتابخانه بی‌نهایت را می‌شنید. و می‌دانست که پاسخ هر سؤالی که تا حالا پرسیده بود در کتاب نیست. در خود پرسیدن است.
More stories on lienguaflow.ir/short-stories — free English practice for Persian speakers.