Sarah meets a kind old man at a train station while waiting for the last train to London.
It was a cold winter evening. Sarah stood at the train station, holding her suitcase tightly. She had to catch the last train to London. If she missed it, she would have no way to get there until morning.
The station was almost empty. Most people had already gone home. The information board showed that the train would arrive in ten minutes. Sarah checked her watch. It was 11:50 PM. The train was scheduled for midnight.
She walked to the small cafe near the platform. It was still open, but the woman behind the counter was cleaning up. "Can I get a coffee?" Sarah asked. The woman looked at her kindly. "Of course, dear. Are you waiting for the last train?" Sarah nodded.
While Sarah was drinking her coffee, an old man sat down next to her. He was wearing a heavy coat and a wool hat. "Waiting for the train too?" he asked. Sarah said yes. They started talking.
The old man's name was George. He told Sarah that he had lived in this town for fifty years. "I remember when this station was full of people every day. Trains came every hour. Now, there is only one train at night." He sounded sad.
Sarah told George about her life. She was moving to London for a new job. She was excited but also nervous. "Starting something new is always scary," George said. "But it is also exciting. The best things in life happen when you are brave enough to try."
At 11:58, they heard the sound of the train. George stood up and shook Sarah's hand. "Good luck in London," he said with a warm smile. Sarah thanked him and hurried to the platform.
The train arrived exactly at midnight. Sarah got on and found a seat by the window. As the train started moving, she looked back at the station. She could see George standing on the platform, waving goodbye. Sarah waved back and felt tears in her eyes.
That night, on the last train to London, Sarah made a promise to herself. She would always be kind to strangers. She would always take time to talk to people. Because sometimes, a short conversation with a stranger can change your whole life.
This piece is graded at CEFR level B1, it belongs to long story.
یک شب زمستانی سرد بود. سارا ایستاده بود و چمدانش را محکم نگه داشته بود. باید آخرین قطار به لندن را می‌گرفت. اگه از دستش می‌داد، تا صبح راهی برای رسیدن نداشت.
ایستگاه تقریباً خالی بود. بیشتر مردم قبلاً رفته بودند. تابلوی اطلاعات نشون می‌داد قطار ده دقیقه دیگه می‌رسه. سارا ساعتش را چک کرد. ساعت ۱۱:۵۰ شب بود. قطار برای نیمه‌شب برنامه‌ریزی شده بود.
به سمت کافه کوچک نزدیک سکو رفت. هنوز باز بود، اما زن پشت پیشخوان داشت تمیز می‌کرد. "می‌تونم یه قهوه بگیرم؟" سارا پرسید. زن با مهربانی نگاهش کرد. "البته عزیزم. منتظر آخرین قطاری؟" سارا سر تکون داد.
وقتی سارا قهوه‌اش را می‌خورد، یک پیرمرد کنارش نشست. کت سنگین و کلاه پشمی پوشیده بود. "تو هم منتظر قطاری؟" پرسید. سارا گفت بله. شروع به صحبت کردند.
اسم پیرمرد جورج بود. به سارا گفت که پنجاه سال در این شهر زندگی کرده. "یادمه وقتی این ایستگاه هر روز پر آدم بود. قطار هر ساعت می‌آمد. حالا فقط یک قطار شبانه داریم." صداش غمگین بود.
سارا از زندگی‌اش برای جورج گفت. برای یک کار جدید به لندن می‌رفت. هیجان‌زده بود اما عصبی هم. "شروع چیز جدیدی همیشه ترسناکه،" جورج گفت. "اما هیجان‌انگیز هم هست. بهترین اتفاق‌های زمانی می‌افته که آدم شجاع باشه و امتحان کنه."
ساعت ۱۱:۵۸، صدای قطار را شنیدند. جورج بلند شد و دست سارا را فشرد. "موفق باشی در لندن،" با لبخند گرم گفت. سارا تشکر کرد و به سمت سکو دوید.
قطار دقیقاً نیمه‌شب رسید. سارا سوار شد و یک صندلی کنار پنجره پیدا کرد. وقتی قطار حرکت کرد، به ایستگاه نگاه کرد. جورج را دید که روی سکو ایستاده و بدرقه می‌کرد. سارا هم دست تکون داد و اشک در چشماش حس کرد.
اون شب، توی آخرین قطار به لندن، سارا به خودش قول داد. همیشه با غریبه‌ها مهربون باشه. همیشه وقت بذاره با مردم صحبت کنه. چون گاهی یه مکالمه کوتاه با یه غریبه می‌تونه کل زندگی‌ات رو عوض کنه.
More stories on lienguaflow.ir/short-stories — free English practice for Persian speakers.