Mariam learns to embrace both her Iranian and Canadian identities, turning her dual heritage into a strength.
Mariam was born in Iran but moved to Canada when she was twelve years old. She loved both countries, but sometimes she felt like she belonged to neither. In Canada, people saw her as Iranian. In Iran, people saw her as Canadian. She was always "from somewhere else."
Growing up in Toronto, Mariam missed many things about Iran. She missed the smell of saffron rice, the sound of the bazaar, and the warmth of her grandmother's house. But she also loved Canada. She loved the snow, the libraries, and the feeling of freedom she had every day.
In high school, Mariam tried to be like everyone else. She wore the same clothes, listened to the same music, and spoke the same way. But at home, everything was different. Her parents spoke Farsi, cooked Iranian food, and celebrated Nowruz. Mariam sometimes felt embarrassed by this. She did not want to be different.
One day, her teacher asked the class to write about their heritage. Mariam did not know what to write. She felt torn between her two identities. Her mother noticed she was upset and sat down with her. "You do not have to choose one world over the other," her mother said. "You have two cultures, and that is a gift. You see the world in a way that most people cannot."
Her mother told her about her own experience. She had also struggled when she first came to Canada. She felt lonely and lost. But over time, she learned that her Iranian culture was not a weakness. It was a strength. It gave her a different perspective, a different way of thinking, and a deeper understanding of people.
Mariam thought about her mother's words. She started to embrace both parts of her identity. She joined a Persian dance group at school. She also joined the debate team, where she learned to express her ideas in English. She made friends from different backgrounds and learned about their cultures too.
Years later, Mariam became a teacher. She taught literature to students from many different countries. On the first day of every school year, she told her students: "You are not from one place or another. You are from everywhere you have ever been. Your story is unique, and it matters."
Many of her students later told her that this was the most important thing anyone had ever said to them. Mariam realized that her mother was right. Being between two worlds was not a problem. It was a superpower.
This piece is graded at CEFR level B2, it belongs to long story.
مریم در ایران به دنیا آمد، اما وقتی دوازده ساله بود به کانادا نقل مکان کرد. هر دو کشور را دوست داشت، اما گاهی احساس می‌کرد به هیچ‌کدام تعلق ندارد. در کانادا، مردم او را ایرانی می‌دیدند. در ایران، مردم او را کانادایی می‌دیدند. او همیشه "از جای دیگری" بود.
مریم در تورنتو بزرگ شد و چیزهای زیادی درباره ایران دلتنگشان بود. بوی برنج زعفرانی، صدای بازار و گرمای خانه مادربزرگش را دوست داشت. اما کانادا را هم دوست داشت. برف، کتابخانه‌ها و احساس آزادی‌ای که هر روز داشت را دوست داشت.
در دبیرستان، مریم سعی کرد مثل بقیه باشد. لباس‌های مشابه می‌پوشید، موسیقی مشابه گوش می‌داد و مشابه صحبت می‌کرد. اما خانه همه‌چیز فرق داشت. پدر و مادرش فارسی صحبت می‌کردند، غذای ایرانی می‌پختند و نوروز را جشن می‌گرفتند. مریم گاهی از این بابت خجالت می‌کشید. نمی‌خواست متفاوت باشد.
یک روز، معلمش از کلاس خواست درباره میراث فرهنگی‌شان بنویسد. مریم نمی‌دانست چه بنویسد. بین دو هویتش کشیده شده بود. مادرش دید ناراحت است و کنارش نشست. "لازم نیست یک دنیا را به دیگری ترجیح بدهی،" مادرش گفت. "تو دو فرهنگ داری، و این یک هدیه است. تو دنیا را طوری می‌بینی که بیشتر مردم نمی‌توانند."
مادرش از تجربه خودش گفت. وقتی اول به کانادا آمد، او هم مشکل داشت. احساس تنهایی و گمی می‌کرد. اما با گذشت زمان، یاد گرفت که فرهنگ ایرانی‌اش ضعف نیست. قدرت است. بهش دیدگاه متفاوت، شیوه تفکر متفاوت و درک عمیق‌تری از مردم می‌داد.
مریم به حرف‌های مادرش فکر کرد. شروع به پذیرفتن هر دو بخش هویتش کرد. در مدرسه به گروه رقص پیوست. همچنین به تیم مناظره پیوست، جایی که یاد گرفت ایده‌هایش را به انگلیسی بیان کند. دوستانی از پیشینه‌های مختلف پیدا کرد و درباره فرهنگ‌هایشان هم یاد گرفت.
سال‌ها بعد، مریم معلم شد. ادبیات به دانش‌آموزانی از کشورهای مختلف درس می‌داد. اول هر سال تحصیلی، به دانش‌آموزانش می‌گفت: "شما متعلق به یک جا یا جای دیگری نیستید. شما متعلق به هر جایی هستید که تا حالا بوده‌اید. داستان شما منحصربه‌فرد است و اهمیت دارد."
بیشتر دانش‌آموزانش بعداً بهش گفتند که این مهم‌ترین چیزی بوده که تا حالا کسی بهشون گفته. مریم فهمید مادرش درست می‌گفت. بین دو جهان بودن مشکل نبود. ابرقدرت بود.
More stories on lienguaflow.ir/short-stories — free English practice for Persian speakers.