A photograph from 1958 unlocks memories of a forgotten dream and leads to a meaningful visit.
While cleaning her grandmother's attic, Leila found a dusty photograph. It showed a young woman standing in front of a bakery, smiling. On the back were the words: "Anna, 1958." Leila's grandmother, when she saw the picture, grew quiet. "That's me," she whispered. "Before the war, I wanted to open a bakery. Your grandfather and I had saved every coin for it. But the war came, and we lost everything." Leila listened as her grandmother told stories of a life she had never imagined. That afternoon, Leila went online and found the old bakery's location. It was still there, now a coffee shop. She took her grandmother there for tea. Standing in the same spot from the photograph, her grandmother smiled as if the years had melted away. The dream had changed, but the memory had found its place.
This piece is graded at CEFR level B1, it belongs to story.
وقتی لیلا داشت اتاق زیر شیروانی مادربزرگش را تمیز می‌کرد، یک عکس خاک‌گرفته پیدا کرد. زن جوانی را نشان می‌داد که جلوی یک نانوایی ایستاده بود و لبخند می‌زد. پشت عکس نوشته شده بود: "آنا، ۱۹۵۸." مادربزرگ لیلا وقتی عکس را دید، ساکت شد. "این منم،" زمزمه کرد. "قبل از جنگ، می‌خواستم یک نانوایی باز کنم. پدربزرگت و من هر سکه‌ای را برایش پس‌انداز کرده بودیم. اما جنگ آمد و همه چیز را از دست دادیم." لیلا گوش داد تا مادربزرگش داستان‌هایی از زندگی‌ای تعریف کند که هرگز تصورش را نکرده بود. همان بعدازظهر، لیلا آنلاین شد و مکان نانوایی قدیمی را پیدا کرد. هنوز آنجا بود، حالا یک کافی‌شاپ شده بود. مادربزرگش را برای چای به آنجا برد. مادربزرگ همان‌جا که در عکس بود ایستاد و طوری لبخند زد که انگار سال‌ها ذوب شده بودند. رویا تغییر کرده بود، اما خاطره جای خودش را پیدا کرده بود.
More stories on lienguaflow.ir/short-stories — free English practice for Persian speakers.