A long-awaited letter from a brother abroad brings peace and a sense of connection.
Reza had not heard from his brother, who had emigrated to Canada, in six months. He worried every day. Then, one evening, a letter arrived. It was handwritten, in his brother's messy but familiar script. The letter described a new life: a small apartment, a new job at a hospital, and a friend who had taught him to skate on frozen ponds. "I know I never call," his brother wrote. "But I carry this town in my heart. I miss the smell of our street after rain and the sound of the call to prayer at dawn. I have not forgotten home — I have just learned to live with the distance." Reza read the letter three times. He placed it in a drawer with his most precious things. That night, for the first time in months, he slept peacefully, knowing his brother was okay.
This piece is graded at CEFR level B1, it belongs to story.
رضا شش ماه بود از برادرش که به کانادا مهاجرت کرده بود خبری نداشت. هر روز نگران بود. بعد، یک غروب، نامه‌ای رسید. دست‌نوشته بود، با خط درهم‌و‌برهم اما آشنا برادرش. نامه زندگی جدیدی را توصیف می‌کرد: یک آپارتمان کوچک، شغلی جدید در بیمارستان و دوستی که به او یاد داده بود روی حوض‌های یخ‌زده اسکیت برود. "می‌دانم که هیچ‌وقت زنگ نمی‌زنم،" برادرش نوشته بود. "اما این شهر را در قلبم حمل می‌کنم. دلم برای بوی خیابان‌مان بعد از باران و صدای اذان هنگام سحر تنگ شده است. خانه را فراموش نکرده‌ام — فقط یاد گرفته‌ام با فاصله زندگی کنم." رضا نامه را سه بار خواند. آن را در کشویی با ارزش‌ترین چیزهایش گذاشت. آن شب، برای اولین بار بعد از ماه‌ها، آرام خوابید و فهمید برادرش خوب است.
More stories on lienguaflow.ir/short-stories — free English practice for Persian speakers.