Miriam discovers her grandfather's wartime love letters and connects with a stranger from the past.
When Miriam opened the attic, the smell of old paper filled the air. She had not been up there since her grandmother passed away three years ago. On top of an old wooden chest, she found a bundle of letters tied with a faded blue ribbon. They were love letters, written by her grandfather to her grandmother during the war. She had never known her grandfather — he had died before she was born. As she read the letters, a stranger became alive through ink and paper. His words were tender, hopeful, and deeply human. In the last letter, he wrote, "I carry your photograph in my pocket, and every time I look at it, I remember why I must come home." He never did come home. Miriam sat on the dusty floor, holding the letters to her chest, and wept for a man she had never met but suddenly loved dearly.
This piece is graded at CEFR level C1, it belongs to story.
وقتی میریام انباری را باز کرد، بوی کاغذ قدیمی فضا را پر کرد. از زمان مرگ مادربزرگش سه سال پیش به آنجا نرفته بود. روی یک صندوق چوبی قدیمی، دسته‌ای نامه پیدا کرد که با روبان آبی رنگ‌ورورفته بسته شده بودند. نامه‌های عاشقانه بودند، که پدربزرگش در طول جنگ برای مادربزرگش نوشته بود. هرگز پدربزرگش را نشناخته بود — قبل از تولدش مرده بود. وقتی نامه‌ها را خواند، یک غریبه از طریق مرکب و کاغذ زنده شد. کلماتش مهربان، امیدوار و عمیقاً انسانی بود. در آخرین نامه نوشت، "عکس تو را در جیبم حمل می‌کنم، و هر بار که به آن نگاه می‌کنم، یادم می‌آید چرا باید به خانه برگردد." او هرگز به خانه برنگشت. میریام روی زمین گرد و خاکی نشست، نامه‌ها را به سینه‌اش فشرد و برای مردی که هرگز ملاقاتش نکرده بود اما ناگهان عاشقانه دوستش داشت، گریه کرد.
More stories on lienguaflow.ir/short-stories — free English practice for Persian speakers.