A glassblower's apprentice learns that true skill comes from learning to let go.
In the narrow streets of Murano, the furnaces never went cold. Marco was the newest apprentice in Master Bellini's workshop, a boy of sixteen with trembling hands and burning ambition. His first task was simple: blow glass into a smooth, round bubble. He failed again and again. Each time, the glass cracked, collapsed, or formed crooked shapes. "You are fighting the glass," Master Bellini said. "You must become its partner." Marco watched the master work — the easy breath, the gentle turn of the rod, the quiet patience. He stopped forcing and started listening. After months, his bubble was round and perfect. But the master gave him a harder task: shape a delicate glass swan. It took a year. On the day Marco finished, the swan caught the light and seemed almost alive. Master Bellini examined it slowly. "This is good work," he said. "Now break it." Marco stared. "Why?" he asked. "Because the first thing you love, you love too much," the master said. "You must learn to let go." Marco broke the swan, and its pieces glittered on the floor like fallen stars. From that day, he worked without fear, and his glass sang in the fire.
This piece is graded at CEFR level C1, it belongs to story.
در کوچه‌های باریک مورانو، کوره‌ها هرگز سرد نمی‌شدند. مارکو تازه‌ترین شاگرد کارگاه استاد بلینی بود؛ پسری شانزده ساله با دست‌های لرزان و اشتیاقی سوزان. اولین کارش ساده بود: دمیدن شیشه به شکل حباب گرد و صاف. او بارها و بارها شکست خورد. هر بار شیشه ترک می‌خورد، فرومی‌ریخت یا شکلی کج می‌گرفت. «داری با شیشه می‌جنگی،» استاد بلینی گفت. «باید شریک او شوی.» مارکو کار استاد را تماشا کرد — نفس‌گیری راحت، چرخش ملایم میله و صبری آرام. او از زور زدن دست کشید و شروع به گوش دادن کرد. بعد از ماه‌ها، حبابش گرد و بی‌نقص شد. اما استاد کار سخت‌تری به او داد: ساختن قوی ظریف از شیشه. یک سال طول کشید. روزی که مارکو کار را تمام کرد، قو نور را گرفت و تقریباً زنده به نظر می‌رسید. استاد بلینی آهسته آن را بررسی کرد. «کار خوبی است،» گفت. «حالا بشکنش.» مارکو خیره شد. «چرا؟» پرسید. «چون اولین چیزی که دوستش داری، بیش از حد دوستش داری،» استاد گفت. «باید رها کردن را یاد بگیری.» مارکو قو را شکست و تکه‌هایش مثل ستاره‌های افتاده روی زمین برق زدند. از آن روز، او بدون ترس کار می‌کرد و شیشه‌اش در آتش می‌خواند.
More stories on lienguaflow.ir/short-stories — free English practice for Persian speakers.