Birds migrate thousands of kilometres using the sun, stars and magnetic fields, but climate change now threatens these ancient journeys.
Every autumn, billions of birds leave their breeding grounds in the north and fly thousands of kilometres to warmer climates. The Arctic tern holds the record: it travels from the Arctic to the Antarctic and back every year, a round trip of roughly 70,000 kilometres — enough to circle the Earth twice.
How do birds navigate such distances? Research shows they use multiple tools at once. They follow the position of the sun during the day and the stars at night. They also sense the Earth's magnetic field through tiny iron particles in their beaks and eyes, using it like an internal compass. Experienced adults may even remember landmarks and learn routes from older birds.
Migration is a demanding journey. Birds double their body weight before departure, storing fat as fuel. Some species, like the bar-tailed godwit, fly non-stop for over 11,000 kilometres across the Pacific Ocean, a flight that can last nine days without rest or food.
Climate change is disrupting these ancient patterns. Warmer springs arrive earlier, but birds still time their departure by day length, so they may arrive after the insects they feed on have already appeared. Habitat loss along migration routes adds further pressure, as birds depend on specific wetlands and forests as refuelling stops.
Conservationists are working to protect these stopover sites, knowing that saving a species means saving its entire journey. The story of migration is a reminder that wildlife does not respect borders, and that protecting nature requires international cooperation.
This piece is graded at CEFR level B2, it belongs to wildlife.
هر پاییز، میلیاردها پرنده مکان‌های تولیدمثل خود در شمال را ترک می‌کنند و هزاران کیلومتر به سمت اقلیم‌های گرم‌تر پرواز می‌کنند. پرستوی قطبی رکورددار است: هر سال از قطب شمال به قطب جنوب و برگشت پرواز می‌کند، سفری رفت و برگشتی حدود ۷۰٬۰۰۰ کیلومتر — کافی است که دو بار دور زمین بچرخد.
پرندگان چگونه چنین مسافت‌هایی را مسیریابی می‌کنند؟ پژوهش نشان می‌دهد آن‌ها همزمان از چند ابزار استفاده می‌کنند. روزها موقعیت خورشید و شب‌ها ستاره‌ها را دنبال می‌کنند. همچنین از طریق ذرات آهن ریز در منقار و چشم‌هایشان میدان مغناطیسی زمین را حس می‌کنند و مانند قطب‌نمای داخلی از آن استفاده می‌کنند. پرندگان بالغ باتجربه ممکن است حتی نشانه‌های زمین را به خاطر بسپارند و مسیرها را از پرندگان مسن‌تر بیاموزند.
مهاجرت سفری طاقت‌فرساست. پرندگان قبل از حرکت وزن بدنشان را دو برابر می‌کنند و چربی را به عنوان سوخت ذخیره می‌کنند. برخی گونه‌ها، مانند خروس‌کولی دم‌نواری، بیش از ۱۱٬۰۰۰ کیلومتر بدون توقف از اقیانوس آرام می‌گذرند، پروازی که می‌تواند نه روز بدون استراحت و غذا طول بکشد.
تغییر اقلیم این الگوهای باستانی را مختل می‌کند. بهارهای گرم‌تر زودتر می‌رسند، اما پرندگان هنوز زمان حرکت خود را بر اساس طول روز تنظیم می‌کنند، پس ممکن است بعد از ظهور حشراتی که از آن‌ها تغذیه می‌کنند برسند. از دست رفتن زیستگاه در طول مسیرهای مهاجرت فشار بیشتری اضافه می‌کند، چون پرندگان به تالاب‌ها و جنگل‌های خاصی به عنوان ایستگاه‌های سوخت‌گیری وابسته‌اند.
حافظان محیط زیست در تلاش‌اند این ایستگاه‌های توقف را محافظت کنند، با این دانش که نجات یک گونه به معنای نجات کل سفر آن است. داستان مهاجرت یادآوری است که حیات وحش به مرزها احترام نمی‌گذارد و حفاظت از طبیعت همکاری بین‌المللی می‌خواهد.
More english articles on lienguaflow.ir/articles — free English practice for Persian speakers.