گرامر انگلیسی با توضیح فارسی سریع‌تر جا می‌افتد، چون قاعدهٔ تازه به مفهومی وصل می‌شود که از قبل در ذهن دارید. این صفحه مهم‌ترین قاعدههای گرامر انگلیسی را با توضیح فارسی و مقایسهٔ مستقیم با ساختار فارسی می‌گوید — از ترتیب جمله و زمان‌ها تا حروف تعریف که در فارسی معادل ندارند.
وقتی قاعده را فقط به انگلیسی می‌خوانید، هم‌زمان با دو چیز می‌جنگید: خودِ قاعده و زبانی که قاعده با آن توضیح داده شده. توضیح فارسی این بار را نصف می‌کند. مهم‌تر از زبان توضیح، مقایسه است: قاعدهٔ انگلیسی وقتی کنار معادل فارسی‌اش گذاشته شود معنا پیدا می‌کند. مثلاً حرف تعریف the تا وقتی ندانید فارسی برای آن معادل ثابتی ندارد، عجیب به‌نظر می‌رسد. پس در این صفحه هر قاعده با یک جملهٔ فارسی مقایسه می‌شود تا تفاوت ساختاری روشن شود.
فارسی ترتیب آزادتری دارد و فعل می‌تواند آخر جمله بیاید؛ انگلیسی تقریباً همیشه فاعل، فعل، مفعول است: «دیروز کتاب را خواندم» می‌شود I read the book yesterday. دو تفاوت دیگر همیشه اشتباه‌ساز است. اول: صفت در انگلیسی قبل از اسم می‌آید، نه بعد از آن — a red car و نه a car red. دوم: جملهٔ سؤالی با عوض کردن لحن ساخته نمی‌شود؛ جای فعل و فاعل عوض می‌شود و فعل کمکی می‌آید: «تو انگلیسی حرف می‌زنی؟» می‌شود Do you speak English? — بدون do جمله سؤالی نمی‌شود.
فارسی با یک «می» هم عادت را می‌گوید، هم حال جاری، هم آینده. انگلیسی برای هر کدام ساختار جدا دارد: I work here برای عادت، I am working now برای همین حالا، I will work tomorrow برای آینده. مهم‌ترین جفت اشتباه‌ساز، حال کامل و گذشتهٔ ساده است: I have lived here for five years یعنی هنوز اینجا زندگی میکنید، ولی I lived here for five years یعنی تمام شده و رفته‌اید. فارسی هر دو را تقریباً یکسان می‌گوید و همین مرز در ترجمهٔ ذهنی گم می‌شود.
در فارسی اسم بدون «یک» هم می‌تواند مشخص باشد؛ در انگلیسی باید تصمیم بگیرید. سه تصمیم ساده کل ماجرا را می‌پوشاند. اول: اسم را برای بار اول می‌گویید و شنونده نمی‌داند کدام است؟ a یا an. دوم: هر دو طرف می‌دانید کدام یکی را می‌گویید؟ the. سوم: دربارهٔ کل دسته حرف می‌زنید؟ هیچ حرف تعریفی نمی‌آید — Books are useful. بیشتر خطاهای فارسی‌زبان‌ها در همین سه تصمیم است، نه در ساختار جمله.
حروف اضافه را نمی‌شود کلمه‌به‌کلمه ترجمه کرد: «در خانه» می‌شود at home نه in home. قاعدهٔ کوتاه برای مکان: at برای نقطهٔ ثابت (at the door)، in برای فضای بسته (in the room)، on برای سطح (on the table). افعال دوکلمهای سخت‌ترند چون معنی از جمع فعل و حرف اضافه ساخته می‌شود، نه از ترجمهٔ هر کدام: give up یعنی «رها کردن»، look after یعنی «مراقبت کردن» و put off یعنی «عقب انداختن». این‌ها حفظ‌کردنی نیستند؛ فقط همراه یک جملهٔ واقعی یاد می‌مانند.
روش سه‌قدمی. قدم اول: قاعده را در دو خط بخوانید، نه در دو صفحه. قدم دوم: همان قاعده را در سه جملهٔ مربوط به زندگی خودتان به کار ببرید؛ جملهٔ شخصی بهتر از مثال کتاب در حافظه می‌ماند. قدم سوم: هفته‌ای یک بار نوشته‌های قدیمی خودتان را بخوانید و ببینید کدام قاعده دوباره شکسته شده — همان نقطهٔ تمرین هفتهٔ بعد است. گرامر با خواندن یاد گرفته نمی‌شود؛ با ساختن جمله و دیدن خطای خودتان تثبیت می‌شود.
وب‌سایت: lienguaflow.ir · ساختهٔ MARYJAN EDUCATION co.